Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Welnu, vruchteloos gekraaid heeft hij niet I Het feit, dat een hoogleeraar bijna een jaar daarna nog op deze rede terugkomt in een plechtige toespraak tot zijne leerlingen bij het openen zijner colleges, bewijst het. Helaas, want eigenlijk was deze causerie weer een typisch Hollandsen geval, zoo provinciaal ging het hier toe, en zoo weinig ontbrak hier zelfs niet de welbekende, van zich zelf zeer bewuste nationale nuchterheid en de volharding in het knagen aan de beenderen, die er nu en dan vallen van de tafelen der groote Europeesche naties. Laat mij even zeggen, dat zoo iets met persoonlijk bedoeld is, maar het algemeen type bedoelt te omschrijven van een Hollandsch geval van dergelijken aard; gegeven een artikel in de Revue des deux mondes, gegeven een hoogleeraar, gegeven een auditorium, gegeven een aula .

Nu weer Brunetière, alsof die op zich zelf bestond en eenige belangrijkheid had als zoodanig ! Want wie zou na eenig nadenken meen en, dat hij die bezat, daar hij toch niets is als een echo, of een' opvanger, nauwhjks een prisma, hoogstens een telephomsche draad, en dat hem te nemen als individu, als zelfstandige grootheid, gelijk zou staan met over het oor te redeneeren, wanneer men over muziek wilde spreken. Oor is hij en, zoo schijnt het, niet zonder verdienste, — misschien ook de telephonische draad, waardoor Prof. Ch, vernam, dat de wetenschap niet meer zooveel werd waard geacht, als vorige geslachten haar prezen ?

Laten wij eens uit respect voor den hoogleeraar

9

139

Sluiten