Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wanneer nu, om even bij de Missa Solemnis te blijven, iemand deze tegenwerping zou maken, dat de H-Moll Messe van Bach, evenzeer als de Miscomposities van Haydn en Mozart, deze Zelfheerlijkheid, autonomie, souvereiniteit of persoonlijke willekeur — hoe men het noemen wü

tegenover het objectieve feit van den liturgischen tekst openbaren — dan zou men kunnen antwoorden, dat Bach, als geloovig Lutheraan, geheel buiten eenige dogmatische of Kturgische traditie stond, en dat Haydn en Mozart, hoewel geloovige Katholieken, naïf en onbewust in de verbastering en decadence deelden, die in het Rococotijdperk alle tot het religieuse leven in betrekking staande kunsttritingen kenmerkten.

Bü Beethoven, den denker Beethoven, daarentegen, zien wij zeer duidelijk naast de geweldigste openbaringen der lyrische souvereiniteit het besef van het bestaan en de eischen van den ritus, wanneer hij om een voorbeeld te noemen bij de woorden: „Et resurrexit tertia die secundum scnpturas" het orkest het zwijgen oplegt en de koorstemmen in koperen drieklanken de verrijzenis ten derde dage doet verkondigen. Maar nu is het merkwaardige, te zien hoe hij, veeleer dan deze objectieve huldiging van het ritueele beginsel, den ntus zijner eigene van den adem eens onbekenden Gods aangeblazene ziel schijnt te stellen m de plaats der liturgische traditie, en juist in dit bewust doordrenken van de oude traditie's, dogma's en symbolen met de essence van het individueele gevoel, zou men hem kunnen beschouwen als de prototype (in het groot) van de troebele

zo

145

Sluiten