Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het is als een conflict van vele werelden, als een strijd van wat x8 eeuwen aan onderling vijandige goden hebben vereerd en bemind. Ter nauwernood wordt de rust na al dit kampen gewonnen. In het „Dona nobis pacem" met het bijschrift „Bitte urn inneren und ausseren Frieden" weerklinken plotseling onder den doffen donderslag der pauken de oorlogsklaroenen, als een opdoemend visioen der verschrikkingen van de Napoleontische jaren; angstig („timidamente'') roept de Altstem: „Agnus Dei qui tollis peccata mundi", een moment van ontzaglijk-dramatische sparming. Het „Christe" als een verre echo der middeleeuwen; in machtige golven bruisen en vermenigvuldigen zich de stemmen. Het „Incarnatus" is van een mystische verrukking, een gelukzalige vervoering en op een hoogte van contemplatie, van een hartstochtlooze innigheid, zooals Beethoven die slechts in enkele Adagio's zijner laatste kwartetten bereikt heeft, en het is alsof men de geheele menschheid in adoratie ter aarde geslagen zag, wanneer het koor, terwijl de solostemmen de mystieke cantiek op de woorden „ex Maria Virgine'' ten einde voeren, met bijna geluidloos gemurmel herhalen: „Et incarnatus est de Spiritu sancto ex Maria Virgine.''

Dit is het allerhoogste van verhevene wijding, waartoe de toonkunst in deze eeuw zich heeft kunnen oprichten.

Veeleer, dan de vervormer van de menschehjke stem tot instrument, zelfs van het ideaalste orkest, te heeten, zou men het een grooter geluk en een hoogere inspiratie kunnen achten, van deze

150

Sluiten