Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

genwoordigt tegenover het oude klassicisme.

Aan deze kunst is der Kinderens Processie technisch en gedeeltelijk ook naar de conceptie verwant* maar reeds in dit werk is het streven zichtbaar* om het pittoreske aan het monumentale, het detail aan het geheel, de kleur aan de idee ten offer te brengen. Men zou kunnen zeggen, dat in de eerste wandschildering de „stichting der stad" en het tafereel der Barmhartigheid, de strijd tusschen beide principes tot een verdrag is gekomen, tot dat in de glasschildering voor het Universiteitsgebouw te Utrecht het geding beslist bleek te zijn en de kunstenaar, hier zeker niet zonder zwaren innerlijken strijd, het kleine geluk, dat hem reeds zoo lokkend had toegelachen, versmaadde, op gevaar af, wellicht het grootere niet te vinden, — zoo heeft ook Wagner eenmaal met Tannhaüser weten te kiezen tusschen zijn eigen verleden en toekomst. Het is de fabel van Heracles bij den tweesprong.

Het berust daarom op een misverstand, hier een zoodanige bekoring der kleuren te zoeken, als sommigen der hedendaagsche schilderwerken eigen is, en in dubbelen zin is dit verkeerd, omdat bij den zeer positieven inhoud der schildering geenerlei breking van kleuren zou passen, alsook omdat de kleuren hier niet doel zijn, maar middel.

O zeker, het was een tijdlang noodig, tegenover de afzichtelijkheid van het alles hier te lande beheerschende utilitarisme, de leer van de kunst om de kunst te prediken. Het was goed en heerlijk, dat dit geschiedde door hen, die, hongerende naar de Schoonheid, hunne jeugd God noemden en

157

Sluiten