Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hartstochtelijkheid, hernieuwt het zich weder in alle tijden*

In alle tijden zijn er menschen. die zoo vurig het oude beminnen, dat zij het onsterfelijk noemen en gelooven aan zijne onvergankelijke waarheid. In alle tijden zijn er kunstenaars geweest (letterkundigen en anderen), die uit het schoone van weleer niet den geest, maar den van den geest ontblooten vorm ter navolging kozen. Deze zijn de bewaarders van de traditie, van het (pseudo-) klassieke, een hun grootste levensgeluk is het uit te roepen : „het voortreffelijke bestaat sedert lang en wij zijn zijne proprieten." Dit is een diep in de menschehjke natuur gegrond verschijnsel, waarvan de kennis van groot gewicht is, niet slechts om daardoor de gedenkteekenen van den menschelijken geest in het algemeen te begrijpen, maar ook om de waarde die het heeft op zich zelf, om te weten, in welken graad de liefde voor het oude onvruchtbaar kan zijn en geestdoodend kan werken. Zeer duidelijk immers heeft de Heer Kuiper het uitgesproken, dat de Alexandrijnsche geleerden, die den canon der classieke schrijvers opmaakten, daarin (en terecht) geen enkelen hunner tijdgenooten opnamen, en dat „het publiek van Alexandrië — niet meer het Grieksche volk van Pericles, zelf prijzend, zelf vonnissend ! — dankbaar die voorlichting aanvaardde."

Hoe in de figuur van Aristoteles de geest van het moderne Hellenisme (de Socratische, rationeele, niet intuïtieve geest) verpersoonlijkt is, en zijn gedachte over de eerste zooo jaren

ii

x6x

Sluiten