Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

23

het vergeten." Als men aanhoudt, wordt zij ongeduldig en spreekt zacht voor zich heen; zij gebruikt herhaaldelijk dezelfde phrasen, onderbroken door woorden als fortuin, vrijheid, comité, revolutie, decreet, etc.

Zij wordt boos, als men haar tegenwerkt, vooral wanneer men haar wil verhinderen water te nemen. Zij heeft eens een andere verpleegde zoo gebeten, dat zij een lap uit haar vleesch scheurde.

Gewoonlijk ligt zij stil in haar cel; komt zij er uit, steeds naakt, dan doet zij slechts enkele passen en kruipt dan rond en gaat op den grond liggen; strak voor zich uitstarend verzamelt zij allerlei rommel, die zij vindt en eet het op: stroo, veeren, bladen. Zij drinkt het gootwater, waarmede de steenen geschrobt zijn. Zij vertoont zich naakt voor iedereen, zonder ooit blijk te geven van eenig gevoel van schaamte.

Men heeft haar willen laten schrijven; zij heeft enkele woorden neergezet, maar nooit zinnen gevormd.

Gedurende 10 jaar heeft zij deze levenswijze volgehouden, zonder ooit ziek te zijn; zij at veel en had regelmatig haar periode.

Den eersten Mei 1817 komt zij op de ziekenzaal, nadat zij zeer verzwakt is door het weigeren van voedsel gedurende verscheidene dagen. Zij ligt met starende oogen in zich zelf te praten. Zij drinkt tot den 9en Juni slechts nog water; dien dag stierf zij onder alle teekenen van lichamelijke uitputting. Bij de sectie werden geen bijzondere afwijkingen gevonden. Esquirol noemt haar ziekte lypémanie of melancholie; in onze hedendaagsche terminologie zoude nwij spreken van dementia praecox.

Dit is het meest bekende voorbeeld van een krankzinnige, die een groote rol speelde in een revolutie. Daarbij dient opgemerkt te worden, dat de duidelijke teekenen van de geestesstoornis eerst optraden, toen zij zich niet meer met politiek bezighield.

De rol van andere krankzinnigen was steeds een zeer ondergeschikte. Leidende posities hebben krankzinnigen nooit gehad in de revoluties. De meest krankzinnige daden zijn weliswaar bedreven, maar door bijkans normale menschen.

Conclusies.

1) In Hongarije stond naast de politieke diktatuur van Kun en de volkscommissarissen de terreur van Szamuelly en de zijnen; de terroristen zijn de praetorianen der revolutie, die de

Sluiten