Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

389

HET INT. VAKVERBOND EN DB OORLOG —

— RBSOLUTIËN

garije werd met boykot gestraft, waardoor het gevoelige slagen kreeg, al werd het doel niet volkomen bereikt. Toen in 1920 de Polen tegen Rusland vochten, werd de verzending naar Polen van wapenen door de transportarbeiders niet zonder sukces tegengewerkt. In Engeland, België en Duitschland had weigering van verzending plaats. De Engelschen weigerden schepen te laden. Iedereen moest erkennen, dat hier een macht van belang aanwezig is.

De anti-revolutionaire „Amsterdammer" schreef in die dagen: „Dit verzet der arbeiders in de Entente-landen tegen den oorlog is wel een der merkwaardigste en tevens heugelijkste verschijnselen van onzen tijd. Het is volkomen begrijpelijk ook, dat zij met de verschrikkelijke ervaringen van den wereldoorlog achter zich, waarin zij bij millioenen geslacht zijn geworden door de dwalingen hunner regeerders en den gruwel van- het imperialisme, er hartelijk voor bedanken zich wederom als pionnen op het schaakbord der groote heeren te laten gebruiken". De deftige „Haagsche Post" moest.erkennen: „Zonder deze krachtige beweging zat Europa nu waarschijnlijk weer in het begin van een nieuwe eindelooze ellende, die het vermoedelijk niet zou kunnen doorstaan".

En. mr. Marchant, de sceptische spotter en hekelaar van al wat door socialisme een hoogere maatschappij-orde wil, schreef in „De Vrijz. Demokraat":

„Als de gezaghebbers de staatkunde volgen, waarmee wordt aangestuurd op nieuwe oorlogen, en er treedt een macht tusschenbeide, die hen waarschuwt: „het moet uit zijn met het menschenslachten, wijzigt uw beleid of anders zult gij op andere moeilijkheden stuiten", dan vraagt een verstandig regeerder zich rekenschap van de beteekenis dezer waarschuwing en dan mag de menschheid dankbaar zijn, wanneer het gewraakte beleid een keer neemt. Deze uitingen zijn te ernstig en te veelbeteekenend om ze weg te veroordeelen met de kwalifikatie van „revolutionair".

Resolutiën. — Het Internationaal Vakvereenigingskongres te Amsterdam van 1919 sprak zich reeds, zij het nog voorzichtig, uit voor een actie tegen een nieuwen oorlog. Het kongres te Londen van 27—29 Nov, 1920 zeide aan het eind eener resolutie tegen reactie en imperialisme:

„Het internationaal vakvereenigingskongres verklaart, dat de vakbeweging naast haar dagelijkschen strijd voor de verbetering der arbeidsvoorwaarden, den strijd moet voeren, nationaal en internationaal, tegen kapitalisme en imperialisme.

Het kongres verklaart, dat deze strijd zich vóór alles moet richten tegen het militarisme in al zijn vormen.

Het internationaal vakvereenigingskongres verklaart, dat het wapen van de algemeene werkstaking en van de internationale boykot door de vakvereenigingen behoort te worden aange-

Sluiten