Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

69

hapert en de poging de misbaarheid van sancties voor de moraal aan te toonen lofwaardig is, zal men het er intusschen nog wel een tijdje mee moeten doen. De menschheid zooals ze nu eenmaal is, kan haar niet missen. De vraag is voor ons dan ook minder „sancties of niet?" maar „welke verlangen eenige wijziging of aanvulling?" Welke sancties zijn te veel in het gedrang gekomen of komen met op de juiste wijze tot gelding?

De twee volgende hoofdstukken geven op die vraag het, uit den aard der zaak verschillende, antwoord. Beide betreffen het verband tusschen het karaktervraagstuk en het gebied van Recht en Staat

Tevoren een enkel inleidend woord.

Wèl spreekt de wet in het algemeen de taal van het algemeen, maar beoogt daarmede tevens tot zekere hoogte eenige uiterlijke vrijheid van den individu. Ze kan zelfs, voor de ontplooiing der individualiteit, een zekere speelruimte scheppen, die anders niet zoo vanzelfsprekend was. Verkeerd zou het zijn in de rechtsorde en zeker in de zedelijke orde een belemmering der individueele vrijheid te zien, omdat een bepaalde rechtsorde, die dan ook misschien daardoor, dat haar karakter inboet, somtijds op de persoonlijkheid verwoestend inwerken kan. Toch gaat zij in het algemeen niet verder dan tot het formeele en laat de vrije ontplooiing, dien zij, om welke reden dan ook, nalaat zelf te bewerken, aan andere krachten over. Maar ook reeds het brengen eener algemeene mogelijkheid dier persoonlijkheidsontplooiing mag tot dankbaarheid stemmen. En hierin gaan we gelukkig — hetgeen als een zeer belangrijke creditpost onzer niet steeds verheffende cultuurperiode mag worden beschouwd — langzaam maar zeker vooruit. Weliswaar bracht natuurlijkerwijze de oorlogsperiode ook hierin een terugslag, maar de algemeene tendenz van, over

Sluiten