Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

88

na te gaan. Wat echter merkwaardig is, dezelfde idee kwam als een soort echo terug bij de St Simonisten; en dat wel te merkwaardiger omdat deze, zooals men weet, de volgelingen zijn van hem, die vervuld van vrijheidsideeën, doch geheel en al gekeerd tegen de revolutionaire gruweldaden, concepties had van sociale hervormingen, waarvan zijn Nouveau Christianisme de uitdrukking was. Saint Simon nam het doel der revolutie aan zonder de middelen, hij was haar getrouw met verwerping van haren revolutionairen geest. En, wel verre van zich tegen den rijkdom te keeren, stelt hij zich integendeel de vermeerdering van den openbaren rijkdom voor; de groote openbare werken, de openbare feestelijkheden, de opvoeding en alle zaken die de directe zorg van het gouvernement betreffen, moesten naar zijn oordeel door meer bevoegden beoordeeld worden; door de macht aan de z. i nuttige menschen, niét aan de militairen en theologen van toen te geven meende hij den anti-Christelijken haatte kunnen verjagen.

Wat drie zeer belangrijke punten (eigendom, godsdienst, famüie) betreft heeft weliswaar de Saint-Simonistische school deze gedachten voorbijgestreefd, maar door haar geloof in de natuurlijke ongelijkheid der menschen, ieder beloonende naar gelang zijner capaciteiten, aan elke capaciteit naar gelang van haar werken en door handhaving van het beginsel van hiërarchie en autoriteit, vervolgde zij den weg van haren meester. De SaintSimonisten meenden hunne ideeën beter te kunnen propageeren door mondelinge voordrachten, die zich van 1828 tot 1830 in een groot, ook qualitatief uitmuntend, gehoor mochten verheugen. De twaalfde conferentie, gewijd aan de wetgeving en aan het strafrecht bevat de idee der samenwerking van wetgeving en opvoeding in positieven en negatieven zin; men verneemt daar dat men niet alleen de ondeugd moet verhinderen maar

Sluiten