Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

18

AMAZONE.

voor eene gewone aardsche genieting van nederigen aard niet onvatbaar is. De dames spreidden op de trede langs den zijwand, in de schaduw die de breede zuil er over wierp, het witte tafeldoek en stalden het middagmaal uit. Salviati, die met verwonderlijke vlugheid door den bouwval rondsprong, kwam bij het gezelschap, en, zoo als zijne kleine gedaante daar aankwam, deed hij den heer van Walborch denken aan den kreupelen Hefaistos, die de zale van Zeus bedienend rondging- , . ,.„

Ah! signore pittore, wat een mooi stilleven,

riep Salviati, op het uitgestalde déjeuner wijzende, dat er schilderachtig uitzag met de oranjes en de sierlijk omvlochten fleschjes witten Capri.

— Mijne aesthetiek, zei de levendige jonge vrouw, zwijgt nu voor mijn realistischen eetlust. Hé, oom, Paestum was immers eene kolonie van de Sybarieten? Wij behoeven ons hier dus het genot niet te schamen.

Zeker, zeker, Marciana, antwoordde de oude

heer, den geurigen Capri tusschen zijne lippen slurpende.

Gezelligheid, nieuwe indrukken van natuur en kunst openden de harten en omstrengelden de menschen met de rozenstrikken der ontluikende gemeenzaamheid. Allen waren opgewekt; alleen juffrouw Ada was stil; zij zag er uit als eene vermoeide bloem, een bloem die iemand op de wandeling geplukt en in de hand gedragen heeft, slap

Sluiten