Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

19

hangend, dorstend naar water. Zij bezat nog bevaligheid, maar hare eerste jeugd was verwelkt en had slechts eene bleeke distinctie overgelaten. Zij scheen zeer teêrgevoelig; de zon prikkelde haar gelaat, de insekten hinderden haar, de handen hield zij met hooggekapte gemslederen handschoenen gewapend, omdat zij anders zeer deden van den stekenden zongloed; zij at niets dan een ondeelbaar stukje van eene dier kleine Italiaansche kippen en eene oranje, waarvan zij het sap ongestoord langs hare gehandschoende vingers liet siepelen. De jonge mevrouw was niet bevreesd hare handen te ontblooten en te gebruiken, en toch bleven zij blank en mat als zachtgetint ivoor. Den ouden heer, schoon zijn heden kracht en frischheid had, was het verleden toch langer dan de toekomst, en zoo was hij een man van herinneringen. In een land als Italië, op eene plaats als Paestum zijn herinneringen vooral de machtige inhoud der indrukken. Hij sprak veel over de gedachten die hier uit het verleden opwellen, hij herstelde voor de verbeelding der andeten den tempel met zijne kleurige versieringen, zijn beeld van den beheerscher der zee, de geuren van de offers, het leven der antieke stad in deze eens zoo bloeiende landstreek.

Die achtergrond van het verleden werkt mede tot de betoovering, aan de oude monumenten eigen.

Geen rozen zijn tóer meer, zeide hij, toen de jonge mevrouw eene tuil van wilde bloemen saam-

Sluiten