Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

20

AMAZONE.

gelezen had, — eens was Paestum door de dichters geroemd om zijne rozen; Vérgilius spreekt van de biferi rosaria Paesti, en Ovidius ook al van de tepidi rosaria Paesti, de rozengaarden van het tweemaal bloeiende, het zoele Paestum. Tepidique rosaria Paesti herbaalde hij nog eens, met welgevallen het welluidend gecadenceerde Latijn doende zingen.

— Neen, geen enkel roosje gevonden — alleen wilde bloemen, wat de menschen onkruid noemen, zeide zij met een verwijtenden glimlach.

Men dwaalde nog wat, nu hier, dan daar, tusschen de hooge zuilen des tempels, daalde dan de treden af en, wadend door het hooge gras, ging men naar het hek van den uitgang, telkens omziende naar het heerlijke kunstwerk der oudheid.

Bij het hek zagen zij eene jonge vrouw zitten, de vrouw van den custode. Welk eene tegenstelling — daar achter het eeuwenoude overblijfsel der antieke schoonheid, hier de bloeiende jeugd in hare schitterendste verschijning!

Aisma zag haar en wees haar aan de anderen, en allen bleven gekluisterd om haar henen staan. Zij zat op een stoel tegen den breeden pilaster van den ingang. Zij was negentien jaren, eene jeugdige moeder met een bambino van tien maanden half naakt op haar schoot. Haar witte kleed was van voren een weinig open boven de lage zwart zijden rijgkeurs; de zware zwarte haren in een dichten hoogen bos op het hoofd gebonden; de wimpers en

Sluiten