Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VI.

Van Walborch hield van de goede gewoonte der Engelschen en Hollanders om niet altijd in het openbaar te leven en op reis het huiselijke te behouden. Daarom bleven zij 's avonds meestal de gezelligheid genieten die de theetafel medebrengt. Dan werd er gepraat of gelezen en wat muziek gemaakt.

Op dit oogenblik zat Marciana bij het open venster te schrijven, maar hare gedachten vloeiden niet in groote mate; althans zij keek meestal naar buiten, naar de baai en den Vesuvius, en slechts nu en dan schreef zij snel een regel op. Onderwijl zat de altijd tevreden Salviati met zijne gekromde gestalte op een laag stoeltje bij het andere venster en neuriede Napolitaansche liedjes of trachtte Ada bezig te houden die achterover in een stoel lag. Enkele malen wierp Marciana ook een blik naar binnen op haren oom en Aisma die fotografieën bekeken, verdiept in de muurschilderingen van Pompei en Herculanum.

— Zoo veel is zeker, zei van Walborch, dat zij uit een ander oogpunt beschouwd moeten worden dan tot nu toe. Men beziet ze altijd van een archaeologisch standpunt; men moet ze eindelijk eens als kunstwerk beschouwen.

— Natuurlijk! zei Aisma, men kan er een schat van aardige bizonderheden uit putten, maar ze zijn toch in de eerste plaats belangrijk voor de kennis

Sluiten