Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

57

eenige vroegere studies en de begonnen schilderij van Helena terug ziende, werd hij zich bewust dat ér eene nieuwe klaarheid in zijn inzicht gekomen was. Hij was ontevreden over het vroegere werk en stelde zich voor zijn doek te veranderen. Het was op sommige plaatsen nog te bruin, te zwaar; de zon van Napels en de antieke schilderkunst schenen in zijne ziel. Den volgenden dag toog hij aan het werk. Hij had zich zijn onderwerp nog te veel, naar zijn zin, met effekt gedacht, eene opvatting-zijner jeugd, die hij had gaan verlaten. Rembrandt en zoo velen hebben daarmede groote dingen gewrocht,1—maar elktf tijd, elk onderwerp, elk individu heeft zijnen eigen aard en deze zijnen eisch. Hij kende de waarde dier opvatting, die eenheid wil en maakt door het samentrekken van den dag op éene hoofdzaak en het temperen van het licht daar omheen in steeds toenemend halfdonker, in het dempen der kleuren door toon. Zijne opvatting was anders/ Hij wilde de eenheid ook bewaren bij heldere kleur en verlichting. Zijn streven was geene bizonderheid op te offeren, maar aan alles zijne uitvoerigheid te geven, in helderen dag, eene taak die niet geringere moeilijkheden oplegt. Beslister dan ooit wilde hij dit nu doorvoeren; daarin lag zijne kracht en oorspronkelijkheid. En zoo liet hij den vollen dag in zijn tafereel lichten en verhelderde de doorschijnende schaduwen en reflexen.

Hij glimlachte bij het denkbeeld wat kunstgenooten, die niets van die uitvoerigheid wilden weten en

Sluiten