Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

63

Marciana vergat al hare damesingetogenheid, en van haar schoonen mond schaterde een onbedwongen lach.

— Dio mio, die arme Pecchil Ja dat is voor u iets vreemds, maar zoo iets moet u hier niet verwonderen. Wij zullen straks eens naar zijne schoenen kijken. Misschien is hij met een ander gelukkiger geweest. O, daar ontzien zij zich niet voor, die arme priesters. Hij leert mij Italiaansch; ik kan het wel lezen, maar ik moet nog meer de gewone dingen der conversatie leeren. Per Crispinol kijk, hij heeft nieuwe schoenen aan, hij heeft zeker een schietgebedje tot den patroon der schoenmakers gedaanl — Stl zei Aisma, trek door uw gelach geen menschen; vertel mij liever nog wat van de bezoekers hier. Zeg mij eens, hoe is juffrouw Ada toch zoo vreemd, zoo onverschillig?

— Ach, dat is eene tragedie, daar mogen wij niet bij lachen, zeide zij, plotseling hare uitgelatenheid stakende, — neen, dat vertel ik u wel eens bij gelegenheid.

— En Salviata

— Nu, dat is ook een tragedie, — maar dat kan ik u met een paar woorden zeggen. Salviati was een groote knappe jongman, zoo als gij aan zijn hoofd nog zien kunt, tot dat eene ziekte hem aan het bed kluisterde; hij herstelde, maar verrees als de ongelukkige dien gij nu ziet, geheel gekromd en van het gebruik zijner beenen beroofd. O, hij is een brave kerel en ieder tracht hem het leven te veraangenamen, en ondanks zijn lot, geen zweem van bitter-

Sluiten