Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

SI

bloem in zijn knoopsgat; zij doen dit met groote vlugheid; ditmaal echter was het niet om er geld voor te ontvangen, zij kende Salviati en deed het alleen uit goedheid.

— Grazie, grazie, beste kind, zeide deze. Buiten de portiek vlogen twee vroolijke kinderen

naar hem toe, even groot als hij, en brachten hem een oranje.

— Dat zijn de kinderen van den portier van mijn paleis, zei Salviati, hun oudsten broeder geef ik les op de viool en daarvoor houdt zijne moeder mijne zalen schoon en verstelt mijne kleederen. Allemaal beste, beste menschen. Ja, zoo moet men elkaar helpen in de wereld.

Aisma was getroffen.

— Ik heb oprechten eerbied en sympathie voor u en uw levensmoed, sprak hij en schudde hem ten afscheid hartelijk de hand.

— È, wat zal ik u zeggen, zei Salviati met een komisch gebaar, — als ik mijn eigen lot gemaakt had, zou ik woedend zijn over mijn slecht werk; maar men kan er niets aan doen; èl Che volete!

Aisma drentelde langzaam voort. De triton der Fontana Barberini blies zoo vroolijk den waterstraal omhoog, er was zulk een ongedwongen natuurleven in het lichaam en de dikke wangen van het zeeschepsel, de top van den straal boog met rijk gekt eurde droppels zoo heerlijk sprankelend neder, de droppels kletterden zoo gezellig bobbelend en babbelend in het bekken, dat Aisma dacht, waarom

Amazone. £

Sluiten