Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

90

AMAZONE.

en het tegenwoordige heeft geene wezenlijkheid meer voor haar.

Och, als ik haar maar aan het werk kon krijgen; want er sluimert nog een schat van geest in haar; — werk is de hersteller, van alles, de ware panacea, I— dat ondervinden wij allen zelf, niet waar7

Er lag in den toon en de wijze waarop zij dit laatste zeide meer dan zij uitsprak. Was het eene zachte uitnoodiging om zijne gedachten uit te lokken — Aisma durfde daaraan toch niet toegeven, al voelde hij den wensch daartoe. Hij zei dus ook niet meer dan:

— Ja, dat hebben wij zeiven ook wel ondervonden.

En zoo stonden zij op van de bank, waarop zij onbewust dichter naast elkander zaten dan de ruimte vorderde. Opstaande zagen zij dat er achter hen en de bank op een voetstuk tusschen een bloeienden heester een luisteraar stond. Beide zagen zij hem en onwillekeurig elkander aan, tot Aisma eenen glimlach niet kon weerhouden en Marciana met verhoogden gloed op de wang het oog afwendde. Daar stond de kleine Eroos met gestrekte armen en gespannen boog.

—-Wij zaten hier in gevaarlijk gezelschap, waagde Aisma schertsend te zeggen, terwijl hij haar in de oogen zag.

Marciana keek weer onbedeesd en lachte.

— Die? zei ze, bah, die schiet over onze hoofden heen.

Sluiten