Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

97

,,j Sinds een tiental jaren leefde hij in zijne oude schrijvers en de oude kunst, beatus, procul negotiis, gelukkig, buiten ambtswerk. In de laatste jaren ging' hu gewoonlijk eenige maanden in ItaUê doorbrengen en Rome was zijn geliefd oord geworden — het middenpunt der wereld, zeide hij, waarin het moederland Hellas praktisch en modern geworden is voor geheel de wereld. Hij was een hartstochtelijke Horatianer en kende het werk diens meesters van den eleganten vorm en de fijne wereldwijsheid van buiten. Horatius noemde hij zijnen lijfarts en hij had steeds een recept uit diens kunst- en levensleer bij de hand.

Met al deze beginselen was hij Marciana's leermeester geweest zoo lang zij, nadat de dood haar niet gelukkig huwelijk ontbonden had, bij hem w°onae" Daar hij ongehuwd was en bleef, was de schikking om samen te wonen en te reizen beiden zeer welkom. Hij had haar de Horatiaansche gelijkmoedigheid in alle moeielijkheden, de aequa mens rebus in arduis, gepredikt en de blijmoedigheid die daaruit voortspruit. Hij was geen stoïcijn en bestreed het stoïsch- of Spartaansch-willenzijn, waarmede Marciana haren strijd trachtte op te lossen, hare niet bereikte idealen poogde te temmen. Meer dan zijne praecepten uit Horatius was het echter zeker zijne teedere vriendschap die hen verbond. Men vond het vroeger niet zoo geheel ondenkbaar dat een inniger band hen zou vereenigen. Maar van Walborch's iijne en kiesche geest achtte het egoïsme dit zoo veel jeugdiger leven, dat hij nog voor hooger voldoening

Amazone.

7

Sluiten