Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

102

AMAZONE.

vrouwelijk recht, geen invloed van eens mans liefde, die wederliefde, dat is afstand van zich zelve, vordert, en van hare borst had zij, als de sago van de Amazonen zegt, in geestelijken zin verwijderd wat de vrouw verhinderd sterk te zijn op haar zelve alleen.

Als zij dit onderwerp aanroerden, zag van Walborch haar met een glimlach aan of schudde het hoofd. Dat is de weg niet, zeide hij.' Er is niets in den mensch dat hij missen kan, dat hij, kan uitroeien óf het wreekt zich ergens op. De Amazonen hebben zich verminkt, en een volledig mensch staat hooger. Vreest gij de te groote gevoeligheid, die gij weekheid en zwakheid noemt, en schroeft gij hel hart toe, — dan wordt men droog, hard, onsympathiek. Als men die organen van het gevoel laat verdooven, wordt men onbeminnelijk en onze humaniteit loopt gevaar. Men moet de neigingen leiden, niet uitroeien; niets is een gebrek in een normaal mensch, alles kan het worden; alles is noodig, maar het moet beheerscht worden en onder de macht komen der hoogere harmonie van al onze gaven. Geen koper of bas of fluit moet buiten het orkest uitschreeuwen, buiten de eenheid, maar alles op zijne plaats ondergeschikt zijn aan de harmonische instrumentatie. Zoo wordt de mensch eene symfonie.

Hij zag dat Marciana deze richting niet deelde en had er haar al meer op gewezen, dat zij en Ada ieder een verkeerden weg gingen: Ada deed niets en gaf zich geheel toe aan verslapping en moedeloosheid uit onvoldane wenschen geboren; in volslagen onver-

Sluiten