Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

103

schilligheid verdoofden hare aandoeningen: — Marciana doodde wat zij het zwakke noemde, maar daardoor ook wel een iets van het zachte. Zij was sterk, maar ook eigenzinnig in haren trots.

Est modus in rebus, sunt certi denique fines Quos ultra citraque nequit consistere rectum. — er is een maat, er zijn grenzen waarbuiten het juiste ophoudt — men kent geen '„midden" — nil medium est — o, Horatius wist het. Die eigenaardigheid, die zucht om zich zelve alleen tegen alles te handhaven, is zij niet eene soort van egoïsme?

Zoo leeraarde van Walborch, en Marciana hief dan het hoofd en antwoordde trots: —

— Hartstocht is een wüd dier — als gij hel niet doodt, doodt het u.

— Tenzij gij het temt en onderwerpt; er zijn wilde dieren die den wil van den mensch ondergeschikt zijn geworden.

— Bahl zei dan weer Marciana, van den tijger een huiskat maken, van den wolf een schoothond, dank u; dat wordt het meest prozaïsche utilitarisme. Dan nog liever een koningstijger in zijn Woestheid dan een kat die vleemt en valsch is.

— Nil mediuml zuchtte van Walborch maar, geen middenterm. Neen, om rust te hebben moet gij de beide uitersten in uw hart vermijden*

Zoo was soms de nagalm van vroegere donderbuien, schoon hij zich zelden meer liet hooren.

Nu was zij sterk geworden en met een helder licht op het gelaat ging zij haren weg.

Sluiten