Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Amazone.

105

geheele overgave zijne neiging op iemand plaatst en het blijkt dat men sich bedrogen heeft, is men gewoon die andere de schuld te geven. Er kan schuld zijn,1 maar vaak is er slechts fataliteit en geen boos opzet; men heeft verkeerd gezien, gedwaald in zijne keus, De twee wezens blijken dan bij nadere proef niet voor elkander te passen. Maar hoe dit ware, juist of niet, hij meende dat er een trjd lang met zijn hart gespeeld was, tot dat het voor een ander werd weggeworpen; misschien was dit zoo, maar in elk geval, de uitwerking was dezelfde, smart en verbittering. Het is waar, men moet door verdriet gelouterd worden en de ziel erlangt geene diepte zonder dat er in gewoeld en gegraven wordt, doch men begint gewoonlijk niet met zich gewillig aan deze kunstbewerking te onderwerpen, maar met een kreet van smart en eene daad van verzet. Gelukkig wie veerkracht bezit en het verstand om later in te zien, dat leed natuurlijk en plaatselijk'?is, en de wereld daarom niet slecht, de menschen daarom niet allen bedorven, de natuur niét van hare schoonheid beroofd is. Dan komt men weer tot gezonder tevredenheid. Dan is hij meer waard, de scherp geslepen diamant der ziel, dan de ruwe steen die nooit in de hand deé'slijpers geknarst heeft. Dan is haar brons gegloeid, gesmolten, gehamerd, gevijld, maar het is ook een kunstwerk geworden, van hooger beteekenis dan het onbeproefde erts en de onbewerkte metaalklomp.

Aisma was gekrenkt, verbitterd geworden, zijne illusies waren verwelkt; zijn wrok had zich tegen de

Sluiten