Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

153

hem uit naam zijner vele vrienden een klavier ten geschenke. Het was de uitkomst der tombola die zij voor hem hadden gehouden.

Dit wekte een storm van toejuichingen, die Salviati geroerd met handdrukken beantwoordde.

Thans werd de aandacht weer op het tooneel gevestigd. De geopende gordijnen gaven een prachtig tafereel te zien.

Op eene bank tegen de borstwering op het plat der Skaiïsche poort, met de blauwe lucht achter zich, zaten de oudsten van Troja om Priamos heen. Op den voorgrond verrees, haar voet op de bovenste trede der poorttrap, Helena in een slepend gewaad, de fijne doorzichtige sluier over de haren, het oog nedergeslagen, voor den blik der bewonderende grijsaards. Achter haar volgden hare beide maagden.

Aisma was verbaasd; hij zag de voorstelling van zijne eigene schilderij, die hij onderhanden had. Maar wat hem niet minder trof, was de gestalte van Helena, waarin hij Marciana herkende. Bravo's en handgeklap begroetten het schoone tafereel en op aller lippen ging de naam des schilders rond, wiens roem reeds in het westen in vollen bloei was, maar die thans ook in Rome zijn eersten triomf vierde.

Toen zich de toeschouwers en vertooners weer in de zaal vermengden, trad Marciana, die hare Helenakleeding bewaarde, op Aisma toe en zei hem:

— Ik mocht immers wel? Gij duidt het mij niet ten kwade dat ik uwe heerlijke schilderij openbaar maakte, al was het misschien voorbarig?

Sluiten