Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Amazone.

— Zie eens, hoe aardig, zei de schilder; — die bergrand rechts, met de platte daken en het kleine witte wolkje dat daar ligt boven dien rand; — ik heb eene studie van Kruseman, in 1831 hier geschilderd, die dit volkomen eender terug geeft, en een halve eeuw later vind ik het zóo weer; juist ook met dat witte wolkje op den bergrand, om het groen van de blauwe lucht te scheiden, de natuur weet altijd zoo juist wat noodig is.

— Zij is vrouw, zei Marciana, — zij weet wat haar goed staat. Kom, laten wij naar de watervallen gaan wandelen.

— Watervallen hebben voor mij altijd iets dat mij huiverig maakt, zei Ada, — ik ga wat in de Villa d Este en wacht u daar.

— En ik blijf hier zoo lang met Horatius, zei de heer van Walborch.

Aisma ging dus met Marciana de bergpaden af, waar zij de ezeljongens en draagstoelvoerders verdreven en tusschen het heerlijk geboomte en de cascaden wandelden. Eindelijk kwamen zij aan den ingang der twee rotsgalerijen, die in 1826 in den berg Catillo zijn gehouwen om de wilde vaart van n ^ni° te teuéeIen- Die tunnels liggen naast elkander, gescheiden door den rotswand, waar langs een pad is gemaakt dat men gemakkelijk begaan kan, terwijl eene ijzeren leuning der hand tot steun kan dienen. Die galerijen zijn 372 schreden lang; met geweldige vaart en gedruisch stroomen er de twee takken van den Anio door.

Amazone.

Sluiten