Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

185

worden ontvoerd of door katholieke zeloten in een klooster gestopt, dat eerst zou helpen.

Van Walborch weefde Horatiaansche regels in zijne toekomstdroomen. Niemand sprak. Marciana zat stil in haar hoekje; eens toen zij hare hand op het portier legde voelde zij haar door die van Aisma even aanroeren. Zij liet het een oogenblik toe, maar trok ze weer zachtkens terug.

De smalle sikkel der maan ging tusschen het arenveld der sterren heen en soms viel er een van de afgesneden halmen neder.

Het rijtuig hotste eindelijk, krassend en piepend in den remschoen, over de hellende straten van Rome en weldra was ieder te huis.

Nog een uur in den nacht zat Aisma, vol van alles; se potero, dacht hij, — maar ik kan niet: ik bemin haar, en die kracht is sterker dan ik. Ook Marciana rustte nog niet. Zij bezag zich zelve in haren spiegel. Niet uit gewone ijdelheid, maar met zekere nieuwsgierigheid naar zich zelve, geprikkeld door den invloed welken de vrouw uitoefende die zij er zag. Want zij wist dat zij eene aantrekkelijkheid had die grooter macht bezat dan menige volmaaktere schoonheid, en dit bezit streelde haar. Een vrouw behoeft daarom niet behaagziek of berispelijk te heeten, maar in oprechtheid zal zij die bizondere gaven heeft niet ontkennen dat zij deze niet ongeoorloofde zucht bezit. Doch in den achtergrond des spiegels zag zij haar verleden, het bewustzijn rees op eens dat er heden een beslissend

Sluiten