Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XX.

Aisma vond Marciana den volgenden dag anders dan hij gedacht had. Er zijn dingen die men voelt zonder dat men ze rechtstreeks kan aanwijzen, of die, in woorden uitgedrukt, te stellig zouden luiden. Zij was zeer vriendelijk, als altijd, maar haar blik verried geene aandoening, geene verandering.

Teruggetrokken was het woord niet; zij was vrij en open. Doch zij scheen hem de ruiter die zijn ros wel schijnbaar vrij laat huppelen, maar toch de hand stevig houdt, al is de teugel niet strak. Hem gaf het een indruk van koelheid, die hem onaangenaam aandeed. Als iemand zich zeiven gegeven geeft, stuit het hem als hij dit niet wederkeerig van een ander ondervindt. En Aisma's drift was prikkelbaar.

Toch kon en wilde hij hiervan niets laten blijken, daar was hij te trotsch voor. Hij had dan ook immers zich gisteren wel ondubbelzinnig getoond, maar niet rechtstreeks iets gezegd of gevraagd. Den heer van Walborch vond hij stil en niet in zijn Horat iaansch humeur; deze had 's morgens bij Marciana eene lichte toespeling gewaagd, maar een lachend antwoord ontvangen, dat hem uit het veld had geslagen.

Toen dit zoo eenige dagen geduurd had, en die duur eene spanning had veroorzaakt, voelde de schilder zich eenigszins bezeerd. Het gevoel is eene

Sluiten