Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

199

Marciana zag dat het hem aandeed en

— Vergeef mij dat ik die herinnering heb gewekt, zeide zij ernstig en met de oprechtheid in haar heldere oogen, — maar wij zijn te goede vrienden dan dat ge het mij kwalijkzoudt nemen, niet waar?

Er lag in haar stem weer dat ronde en onwederstaanbaar aantrekkelijke waartegen hij niet bestand was.

— Stl Scheur dat blad er niet uit, — gij kunt het toch niet uit uw geheugen scheuren. Zie het liever moedig aan en verheel het gebeurde niet.

Haar hand raakte de zijne om ze tegen te houden en de electrische strooming ging op deze over.

— Geleden leed, zei ze, haar gedachtenloop volgende, gaat niet geheel weg of het moet geuit worden. De ouden wisten dat wel en noemden dat de katharsis, de zuivering.

— Ja, Marciana, wij zijn goede vrienden, en waarom zou ik het u dan verbergen. In dat meisje dacht ik eens mijn geluk te vinden; ik schonk haar alles wat mijn hart had, en mijn hart was nog vol argelooze toeneiging. Ik gaf mij geheel, Want halve terughouding ligt niet in mijn aard; — maar ik heb moeten leeren dat dit een dwaasheid was

— Heeft zij arslecht behandeld?

—i Ik weet het nu niet; misschien was zij anders dan ik dacht en lag daarin mijne fout. Wij waren zoo goed als verloofd, en toen gaf zij haar hand aan een ander, — gij weet, die alte Geschichte. Wat er van zij, ik voelde het diep en vond dat zij mij slecht be-

Sluiten