Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

209

zaams en diepers. Maar beiden eischen toch evenzeer dat men iets van zijn eigen ik, zijn egoïsme, vrijwillig offere aan den ander.

— Toch ben ik er bang voor. — Blijf mijn vriend en laten onze geesten elkander verhoogen.

Dit was wel iets dat Aisma tot voor korten tijd ook dacht en voornam. Intusschen allengs was hij verder meegesleept. Hij moest zich wel bekennen dat hij tot voor weinig tijd dit als het verstandigste had beschouwd. Maar het verstandigste — verondersteld dat het dit was — zwicht waar de neiging des harten voordringt. Hij vond dit dus in haar nu niet meer verstandig, en hare stijfhoofdigheid maakte hem wat kregelig. Zoo, in deze onbepaalde stemming en na hare besliste uitspraak, stokte het gesprek en ontstond er een toestand van beklemdheid. Nagenoeg zwijgend wandelden zij huiswaarts. Was zij zelve geheel oprecht in dit alles? Hij wist niet recht hoe hij het met haar had. Zij voelde echter dat dit geen einde van hun gesprek kon zijn. Was het inconsequentie of hare gewone bewegelijkheid? Of was het louter een gevolg van hare opvatting van vriendschappelijken geestesomgang — zij vroeg hem naar allerlei kunstzaken, over de psychologische verschillen tusschen de kunst van Rafaël en Michel Angelo, sprak over haar zucht om wat meer van het eigenlijke wezen der schilderkunst te weten en dat te doorgronden.

Bij hare woning stak zij hem de hand toe en drukte vriendelijk de zijne,

Amazone.

Sluiten