Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

212

AMAZONE.

platen en boeken lagen altijd over de tafel verspreid en gaven stof tot gesprek; soms toonde Marciana een gedicht van haar en sprak men over poëzie, over de richting van den tijd, over de romantiek die weer hier en daar in nieuwe vormen den kop opstak, over het pessimisme, dat het poëtische en ideale, het ultrarealisme dat het schoone bedreigt. Die beiden en romantiek waren voor van Walborch drie afschuwelijke Forky aden, die soms zijnen toorn prikkelden.

— Plat realisme in de kunst, zei hij, en pessimisme in het leven, zijn beide dezelfde ziekten. Gij begrijpt dat ik niet de gezonde studie van de werkelijkheid bedoel, maar wat onder de leus van realisme voor waarheid wil gelden. Die zien beide alleen naar het vuile, onedele, ongelukkige en maken daaruit hunne slotsom; dat lijkt hun interessant en dat noemen zij de waarheid. Alsof er ook geen waarheden daar buiten lagen. Alsof het leven en de kunst geen veelzijdige studie, geen kritiek, geen onderscheiden en kiezen eischten; alsof zij een plat vlak waren met eene zijde, en geen bol met duizend aanzichten. De aarde is niet alleen de Noordpool, de nachtzijde, die vuilnis hier, dat moordhol daar, of die verwoestende krater, of dat vernietigde leven; — de gansche aarde is alles, de evolutie, de wenteling tusschen licht en schaduw, de eeuwige groei en herbloeiing. — Er zit nu een miasme in de lucht en het is een kunst, maar ook een dure plicht, de reinheid en gezondheid daartegen te verdedigen.

Askol was het daar niet zoo onvoorwaardelijk mee

Sluiten