Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

214

AMAZONE.

Toen zij op een avond met hun drieën alleen waren en het gesprek dus geregelder kon voortloopen en wat dieper ingaan dan in gezelschap van anderen, bracht Marciana het op het onderwerp dat haar sinds eenigen tijd bezig hield*

.Hoe veel, had zij gedacht, dat ik grondig met hem zou willen bespreken. Maar telkens zijn wij weer gescheiden of worden door anderen afgeleid. Er is zoo veel dat ik met hem zou kunnen doen, weten, voelen, leeren zien. Zijn geest bood op vele punten den hare aanvulling en verdere ontwikkeling. Zij ontwaarde in zich nog veel dat onvolledig was. Zijne uitoefening en zijne opvatting van de kunst hadden haar oog geopend, nieuwe gevoelens gewekt, dat zij zich nauw bewust was of wilde zijn, dat reeds behoeften waren geworden. Voor haar had de kunst tot dus ver meer de stille grootheid, de bepaalde vormen, het minder zacht aandoenlijke der beeldhouwkunst gehad. De gevoeliger zijden van schilderen en teekenen, beiden zoo zeer uit gevoel geboren, kende zij tot nu toe nog weinig. Zij had ze wel eens beginnen te vermoeden, maar wist er geen weg mede. Daarvoor was haar gemoed nu door Aisma opengegaan en zij zocht weetgierig en gretig de gelegenheid om aan te sultan wat zij besefte dat eene leemte kon zijn. Door hare poëzie was zij dan ook voor het gevoelige der schilderkunst vatbaar. In hare poëzie stortte zij haar gevoel uit, gaf zij hare bloemen, hare vrouwelijke teederheid, alles wat zij niet toeliet in het leven op haar gemoed te heerschen. Nu zag zij dat dit even

Sluiten