Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

224

AMAZONE.

en Michelangelo, — allen op éene of andere zijde. Rafael komt op het oogenblik dat hij alles resumeert en hij is op de snede. Na hem valt alles weer links of rechts. Dat is een toestand van volmaaktheid. Vandaar dat rustige, fijne, gematigde, dat onkundigen voor geringer aanzien, maar dat de hoogste kracht is, voortspruitend uit omstandigheden, tijd, persoonlijken aard, bloedmenging, en dat alles in de juiste maat samenwerkend. Het is de harmonie; het evenwicht van alle eigenschappen, waarvan er aan geene vergund wordt uit te spatten naar éene zijde door overdrijving of te sterke ontwikkeling. Alles in maat te houden is een ontzaglijke gaaf. Gij kunt die twee niet vergelijken; het zijn beiden aartsengelen, Rafael beatus en Michael terribilis. Of, in een andere beeldspraak, want — al zijn metaforen versleten, wij hebben ze noodig om ons uit te drukken — Rafaels figuren zijn van den Olumpos van Zeus, die van Michelangelo zijn titanische gedachten uit den voortijd van Oeranos. Dat komt uit beider leven, Rafael was levenlustig, vroolijk, gelukkig; Michelangelo somber, eenzelvig en kampend tegen alles. Rafael had eene vrouw en kende liefde, Michelangelo niet en leerde eerst laat de bespiegelende liefde kennen in exstatische vormen. Beider kunst is de afspiegeling van hunne ziel.

Marciana hield haar blik op Aisma gevestigd en er rees weer bewondering ia haar op. Hij had gesproken met eloquentie, met dien aanstekelijken gloed, hem eigen als hij geheel in zijne kunst was. Zij voelde hare

Sluiten