Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

229

Maar rust, geweldige! Ook zachter kunst, Ook zachter hart kent schoonheid, ja wellicht, Uw toorn vergeve, trekt het ideaal Een grens dien gij verbraakt.

Men schroomt — maar toch Carrara draagt met eer ook andre namen: Canova — blind vereerd en even blind Geminacht thans, Thorwaldsen, beiden groot, En Flaxman, Rude, Rauch — en voorts? — Geen mensch

Is Heros voor zijn tijdgenoot, de dood

Eerst vlecht den lauwerkrans, de tijd, van ver,

Verjaagt het nevelwaas van nijd of blindheid.

En ach, hoe menig kunstenaar — en mensch — Verhouwt de zuivre stof! Hoe vaak ontmoet De beitel op een edel deel een vlek Of barst. Hoe veel onedels, onschoons, lafs Verrees ook hier — maar, laat 't vergeten zijn, In 't schoon' alleen, Carrara, glanz' uw naam.

En thans — wat nieuwe schoonheid draagt gij eens ? Wat rust nog in uw diepte, waar ook Dante slaapt Dien Michelangelo's vereering daar reeds zag Maar niet mocht wekken? — Welke toekomst ligt Er ons verborgen? Schooner slaapster nog Dan Rome's of Florence's bloeitijd wekte? Gewis, zij ligt daar nog, gij zult haar vormen zien Als eens „de hand gehoorzaamt aan den g e e s t," En 't valsche wegslaat dat het echt' omhult.

Sluiten