Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

231

maken de klanken, de vokalen en medeklinkers, hun samenklang of tegenstelling*, hun assonantie en consonantie, en het rhythme. Men voelt dat van zelf; zoo als gij uw toon en tint, denk ik.

— Ik heb er nooit zoo opgelet, zei de schilder verwonderd, op die verschillende vokalen en medeklinkers! Nu begrijp ik het beter.

— Gij schilders vindt het verkeerd als de menschen het eerst vragen: wat beduidt dat nu, wat is de bedoeling? en het schoone verschijnsel voorbij zien. Zoo ook bij ons. De inhoud is bij ons wel meer hoofdzaak, maar een gedicht ontleent zijn artistieke waarde niet aan wat het zegt, maar wat het is; dit ligt in de dichterlijke zegging, aan klank en rhythme.

— Maar, hoe komt men aan den vorm, zoo geheel afwijkend van proza?

— Proza is als een bouwwerk; de vormen mogen nog zoo schoon zijn, hoofdzaak is het nut, de bestemming; het doel is daar praktisch.

— En poëzie is als schilderkunst?

— Ten deele, — maar, wat den vorm aangaat, liever als beeldhouwkunst. De muziek is als de schilderkunst, veel minder begrensd en tastbaar, meer op den indruk in het gemoed berekend. Een stuk gedicht is vast begrensd in buitenwand en omtrek eVen als een beeld, en het heeft even weinig een praktisch doel. Maar wat de zeggingswijs aangaat is het weer anders; die moet, denk ik, iets zijn als Da Vinci's teekening met haar scherpe lijn en dommelig binnenwerk. Moet de buitenvorm, dat is,

Sluiten