Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

232

AMAZONE.

rhythme, metrum, rijm, juist begrensd zijn, de uitdrukking, de keus van woorden moet weer iets hebben dat niet te positief is, er moet iets in zijn van het ontastbare dat gevoeld wordt. Een al te concreet woord, een woord dat aan een dagelijksoh voorwerp herinnert of te positief is, stoort soms geheel den indruk. Waarom een vers? zeggen de lieden — in 't voorbijgaan gezegd vers is een goed woord, maar zij gebruiken het dan altijd spottend, als een schimpwoord. — Waarom een vers? De zaak is zeer eenvoudig. Van zelf, als het gevoel stijgt, stijgt ook de taal; de woordenkeus en zinbouw wordt anders, dan komt er gang en vlucht in de uitdrukking. Zie maar als iemand levendig en opgewonden of aangedaan wordt, dan is zijn taal anders; dan gebruikt hij gebaren, zijn gelaat toont beweging en verhoogde kleur; bij verheffing van den geest, verheft zich ook het lichaam, de beweging wordt levendiger, krijgt rhythme, wordt dans. Zóo de taal. En dit is het rhythme, de vroolijke dans der woorden of de plechtige gang der uitdrukking en zinnen, als de statige menuet, als de smedige wals en de wilde tarantella. De gedachte brengt haar eigen rhythme mee. Ik vergeleek straks de beeldhouwkunst met het gedicht; Waarom in het gedicht die gebonden vormen? Waarom, antwoord ik, die buitenlijn van het beeld? Zoo als het beeld uit het blok gehouwen is, tot een compact voorwerp, zoo wordt het gedicht gehouwen uit de taaigroeven. Een gedicht is even zoo gecondenseerd, een kort begrip van veel, een quintessence

Sluiten