Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XXIII.

Marietta, het kamermeisje van Marciana, was eene kloek gebouwde Trasteverina met zwaar zwart haar, met de natuurlijke elegantie en de gelaatstrekken die het volk van Rome nog van zijne voorvaderen over heeft, als eene levende tegenspraak van de stelling dat Gothische en Slavische overstrooming den aard en het uiterlijk der oude Italiërs zou hebben weggewischt. Zij was een deugdzaam kind vol naïef bijgeloof en onkunde, als de kinderen der lagere volksklasse in Italië. Lezen en schrijven, die appelen van den verboden boom, had geen schoolsche slang haar aangeboden, noch haar het Eden der onwetendheid doen verlaten.

Zij was eens tot Marciana gekomen met de vraag: — Signora mia, de schilder heeft mij verzocht- als model voor hem te zitten in die kleederen die u mij hier eens hebt aangedaan. Zou ik dat mogen doen?

— Wel zeker. Hij heeft er mij ook over gesproken; ik vind het heel goed. Maar .... gij moest dat eigen* lijk niet aan mij, maar aan Angelo vragen — hé?

— Och, Angelo I

— Hoe zoo? Zijt gij geen goede vrienden meer?

— Ik weet het niet. Hij zou mij trouwen vóór Paschen, maar dan stelt hij weer-uit en zoekt uitvluchten. En ik wou hem toch wel gaarne hebben.

Sluiten