Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

257

was dan zij; die tegenstelling was haar een ironische prikkel en trok haar aan.

Ik zal wat muziek met hem gaan maken, dacht zij, en nam eenige stukken mede, Pergolese, Stradella, Handel —, hij kan mij weer wat techniek leeren.

Zij steeg de hooge steenen trap van zijn palazzo op, dat beeld van vervallen pracht. Zij vond hem in zijne kamer, een groot, diep vertrek.

Aan de muren hingen eenige geschilderde studies en schetsen op de eenvoudigste wijze vastgeprikt, het werk van zijne vrienden. Een meisjesportret toonde dat ook in dit leven eens een paar jonge donfcWf#°e>'-n hadden geschenen, maar het was eene verwelkte fotografie, vergeeld even als de krans van verdroogde bladeren er omheen; de tijd was daar verstorend overheen gegaan, als over alles.

Marciana vond Salviati lachen met twee kinderen van den portier, den jongen wien hij vioollessen Placht te geven maar die nu bezig was te spelen met zijne krukken, en een klein meisje dat op zijne knie zat. Nadat Marciana binnen was, kwam er nog een ander meisje, van ongeveer twaalf jaren, dat eene koperen kan met water bracht, waarmede het den bak bevochtte, waarin bloemen en klimplanten groeiden die rankten om de posten van het venster.

Salviati dreef met vroolijke scherts het jonge volkje weg en heette haar welkom.

— Ik kom uw nieuwe piano eens hooren en wat zangen doorloopen, hebt gij tijd?

Salviati was bereid; hij liet de handen over de

Amazone. ^

Sluiten