Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

258

AMAZONE.

toetsen dwalen en neuriede er vroolijke Italiaansche wijzen bij. Zij bladerde in haar muziekboek; toen zong zij er hier en daar een stuk van, altijd ernstige; liederen, en er lag in haar toon en stem een diepe weemoed en soms een kreet van smart, weemoediger en pijnlijker dan de geschreven muziek.

— Oh, Oh! zei Salviati, gij maakt alles zoo zwaar van daag, gij zoudt de zon aan het schreien brengen. Ik mis den vroolijken klank in uw stem, — en gij ziet er zoo bedrukt uit, penserosa.

Marciana glimlachte even en haalde de schouders op:

— Wat zal ik u zeggen, mijn vriend, men kan niet altijd zoo lichthartig zijn.

— E, waarom niet; in die piano zitten alle tonen, maar ik behoef er niet alleen dissonanten uit te halen, niet alles in mineur te nemen; ik lok er liever de lichte, heldere tonen uit.

— Gij'zijt benijdenswaard met uw tevredenheid.

— Niet de gezondheid is de grootste schat, zoo als zij zeggen, waarde Signora, maar tevredenheid.

— Hoe hebt gij die verkregen?

Salviati lachte vroolijk, dat scheen hem al even vreemd als komisch:

— Wel, hoe zou ik dat weten! Denkt men daarover? Dat komt van zelf. En waarom ook niet? Rome is groot, de menschen zijn vriendelijk en goed voor mij; de zon schijnt voor niets, en waar zij niet is, daar is verkwikkende koelte; ik heb al wat ik noodig heb.

Sluiten