Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

264

AMAZONE.

Een andermaal zag hij met bezorgdheid dat Marciana steeds meer in zicb zelve ingetrokken werd en bleek was. Nu kon hij het niet langer uithouden en zeide met ernst: — O, Marciana, je speelt over een afgrond. Je bent overmoedig trotsch geweest en de oude goden haten den overmoed, de hubris, Kind, in den tempel van Jupiter op het Capitool was een heilige steen, het was de terminus, de grens, en Jupiter zelf eerbiedigde die. Prometheus

— Prometheus' onafhankelijkheid was zelfs Zeus te machtig, zwei ze met eene poging tot schertsen.

— Prometheus buigt toch ten slotte ook voor Zeus, dat is voor de redelijke wereldorde, die hooger is dan de eigen wil. Maar Prometheus had langer te leven dan wij; als het leven heeft uitgebloeid is het te laat om te veranderen; bij ons, als wij zoo zijn, eindigt het stuk met den val van den overmoedige.

Marciana was als degeen die gedrongen wordt en zich daartegen te schrapper zet naar de andere zijde. Zij kon niet bukken voor een ander en nog niet voor zich zelve; en toch zij wilde soms dat zij kon willen.

De oude heer verloor eindelijk zijn klassieke kalmte geheel:

— Mijn dierbaar kind, ik zie je kwijnen en ellendig worden en ik weet heel goed wat er in je omgaat. Je doet verkeerd; je hebt hem meer gegeven dan men aan eenen goeden bekende in den gewonen omgang geeft; je hebt die intimiteit, die innigste sympathie laten toenemen; een kinderachtigheid, maar die zwaar weegt, verstoort je samenzijn; bij vrüo

Sluiten