Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

269

en er nieuwe bloemen en vormen geborduurd; frisch en bloemig was die oude grond weer geworden als een voor jaarstapeet op het grasveld.

Als knoppen had zij die gevoelens zien opengaan. Er is iets onuitsprekelijk liefelijks en gewijds in het opengaan van de knoppen, als zachtkens de windselen buigen, de blaadjes zwellen, de kleuren dieper worden en voller, het volst en het diepst in het hart der bloem dat zich allengs gaat vertoonen. Marciana had eerst liever de knop willen behouden, bevreesd dat de bloem, eenmaal ontloken, ook hare verwelking nabij is. Maar de lentelucht was te machtig en de bloem was toch opengegaan ondanks haar zelve.

Zij doolde nu eens den Corso op en af, met een gevoel van eenzaamheid en verlatenheid in het volle leven om haar heen. Zij dwaalde in de Villa Borghese, in hare galerij, — met de vrees — en tegelijk de stille hoop van Aisma ergens te ontmoeten. Als zij hem maar eens zien kon, in de verte, om te weten hoe hij was. Zij zag hem niet en een gevoel van pijn beklemde haar.

Zij zat des avonds op hare kamer en zag naar de hooge lucht en mijmerde:

Sterren, wat zijt gij, wat doet gij? Waarom daar telken avond weergekeerd? Nachtelijke bloesems der heemlen, Wat zijt gij, wat sticht gij?

Daar schiet een vonk, een lichtstreep, naar omlaag, In 't ijle niet vervlogen.

Sluiten