Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

277

toegegeven? Zi, had niet zoo lang geweifeld met Angelo ; toen hij haar middel vatte en kuste, had zii dadelijk ,a gezegd. Maar dat schijnt bij die vreemdelingen uit het Noorden anders te zijn. Zij begreep ook met waarom de Signora zoo neerslachtig was geworden en de schilder ook en zij elkander niet meer zagen. Het was zoo eenvoudig; als men e kander gaarne heeft, dan geeft men zich aan elkander Het moet zeker de schuld der mannen zijn, want Angelo was ook soms vreemd.

Of ze nu weer goede vrienden worden? dacht zii zeker wel als zij den schilder aanzag, want hi geleek wel vol vreugde.

Deze had haar gezegd nog even te wachten en hij schreef intusschen:

Mijn lieve Marciana — niet waar, ik heb u begrepen en ik mag dit woord voor het eerst aan u schrijven? Dat woord dat mijn hart duizenmaal uitgesproken heeft, zacht en luid. Mijn lievef uw schrijven heeft mij zoo gelukkig gemaakt. Beschuldig u niet; ik begrijp het nu wel, ik ben zelf zoo geweest tot ik gezwicht heb en mij gewonnen gegeven Wat het overige aangaat, ik wil u gelooven Ik zal niet komen voor dat gij in u zelve weer helderheid hebt en rust; „vergeving" hebt gij niet te vragen, ik zou ze ook van u behoevenik neem liever „wat geen einde vindt" en neem gij het van atij, s r

Uw eigenen

Siwart.

Sluiten