Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

284

AMAZONE.

speelde over haar gelaat en zij zag hem aan met een open, vertrouwelijken opslag van het oog.

Hij wist nu alles en zonder een woord te zeggen sloeg hij zijne armen om haar heen. Haar hoofd zonk achterover, hare lippen openden zich tot een glimlach van geluk, zij sloot de oogen, en de halsstarrige Amazone gaf zich gewonnen.

Zij bemerkte niet dat de heer van Walborch binnen kwam; vreugde stroomde op eens in zijn gemoed:

— Felix Roma! riep hij, dat heeft mijn Rome bewerkt!

En toen Marciana hem om den hals viel en hij Aisma's hand in de zijne hield, dacht hij, om de aandoening die hem aangreep te verontschuldigen: kom! Horatius is toch ook een mensch geweest.

Toen zij vóór hun gezamenlijk vertrek uit Rome nog eenmaal met hun drieën de verschillende geliefde plaatsen bezochten, kwamen zij ook eens op het Capitool. De oude heer troonde hen mede naar de groote galerij ter linker, naar de zaal der Amazone. Daar stonden zij voor het heerlijke beeld, vol van hunne gedachten.

— Nu zie ik het met andere oogen aan, zei Marciana. Arme Amazone, met uw weemoedig naar uw wond gebogen hoofd; gij blijft, wij menschen kunnen gelukkig veranderen.

Toen gingen zij naar het altaar der gemoedsrust, de ara tranquillitatis.

Sluiten