Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

81

In plaats van de zelfgenoegzaamheid van den Farizeër, zal zich van ons meester maken het drukkend gevoel van een, in ons wonend, zedelijk bederf, en deemoedig zullen we ons hoofd buigen en fluisteren: „o God, wees mij zondaar genadig!"

Het is iets onverklaarbaars: Geen dag gaat er voorbij, dat we niet onszelf in den spiegel bekijken, — of er niet iets hapert aan onze kleeding, of ons gelaat wel geheel rein is, — en een groot deel van ons leven laten we voorbijgaan (ja, velen hun gansche leven), zonder ons te overtuigen, of er iets mankeert aan de zuiverheid van onze zedelijke gestalte, zonder ons, als voor een spiegel, te plaatsen voor Christus, wiens beeld in het evangelie uitgedrukt is.

Leest de volgende „toespraak van een student aan zijn kameraden," en ge zult zien de hooge geestesstemming, die de vrucht is van een onmiddellijke aanraking met het evangelie:

„Kameraden 1 — Wanneer wij een denker vereeren, dan geven we onszelven moeite met zijne gedachten en beschouwingen vertrouwd te raken. Wij verdiepen ons met graagte in de lectuur van zijn geestesprodukten. Zijn werk is een sieraad van onze schrijftafel. Waarom, zoo wil ik vragen, interesseeren wij, beschaafde, intellektueele, menschen, die zeggen het goede, de waarheid en de gerechtigheid lief te hebben, die met geestdrift kiezen voor de idee der algemeene broederliefde *), — ons zoo weinig voor hem, die het allermeest voor deze idee gedaan heeft?

Ja, wij interesseeren ons onvergeeflijk weinig voor Jezus Christus.

Hij heeft ons de leer der liefde gepredikt.

Hij leefde en stierf uit liefde voor de menschen.

') In de Russische studentenwereld kiemde al vroeg het idealisme, dat in de jongste revolutie en in de daarop volgende Sovjetrepubliek in kommunistischen karikatuurvorm tot uiting is gekomen. W. De moderne mensch 6

Sluiten