Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoolang er in de andere gemeenten alleen maar sprake was van een nieuwe manier van doopen in te voeren. Maar toen hij hoorde, dat nu de beurt aan het avondmaal gekomen was, en dat de menschen hier en daar in de huizen bijeenkwamen om het avondmaal te houden, kon hij niet langer onverschillig toezien. Hij zelf was arm, maar het gelukte hem enkele van de voornaamste boeren over te halen, hem geld te geven voor een zendingsgebouw.

„Jelui kent mij," zei hij, „ik wil alleen maar preeken om de menschen in 't oude geloof te houden. Want waar moet het heen als de predikers ons hier komen overvallen met den nieuwen doop en 't nieuwe avondmaal, en er niemand is, die de menschen zegt, wat de ware en wat de valsche leer is."

De schoolmeester was heel wel met den dominee, zoo goed als met alle anderen. Hij en de predikant liepen dikwijls samen heen en weer op den weg tusschen de kerk en de school, telkens heen en weer, alsof ze niet klaar konden komen met al wat ze elkaar te vertellen hadden. De dominee kwam ook vaak bij den schoolmeester aan huis en zat er in de gezellige keuken bij de groote kachel met Moeder Stina, de vrouw van den meester, te praten. Hij kwam daar soms avond aan avond. Hij had het niet prettig thuis. Zijn vrouw lag vaak ziek te bed, zoodat 't niet ordelijk en netjes in zijn huis was.

Nu was het winteravond. De meester en zijn vrouw zaten bn de kachel en spraken zacht en ernstig samen, terwijl een klein, twaalfjarig meisje in een hoek van de kamer speelde. Zij heette Gertrud en was het dochtertje van den meester. Ze had lichtblond, bijna wit haar, roode en ronde wangen, en zag er niet zoo wijs en oudachtig uit als schoolmeesterskinderen gewoonlijk doen.

Het hoekje, waar ze nu zat, was haar speelplaats. Daar had ze een heelen hoop glasscherfjes en gebroken kopjes en schotels verzameld, ronde steentjes van den oever van de beek, kleine vierkante blokjes hout en al zulke snuisterijen.

Lang had ze nu rustig alleen mogen spelen. Vader noch Moeder stoorden haar. Ze zat op den grond, schikte haar blokjes en stukjes glas, en bouwde er mee, had het heel druk en was bang, dat ze aan lessen en werk zou herinnerd worden. Maar neen 't scheen wel, dat er vanavond niets van extra rekenen met Vader zou komen.

Ze had een groot werk om handen daar in haar hoekje, 't Was niet meer of minder dan een heele gemeente bouwen. Haar heele geboorteplaats, met de kerk en de school zou ze bouwen. De beek en de brug moesten er ook bij. Ze wou 't heelemaal in orde hebben.

30

Sluiten