Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja, als je naar de krans bij Sterke Ingmar gaat, dan mag jelui wel," zei Moeder Stina. „Daar weet ik, dat je alleen fatsoenlijke en bekende menschen ontmoet."

Storm stelde een andere voorwaarde. „Ik laat Gertrud niet uit dansen gaan, als Ingmar niet meegaat en voor haar zorgt."

Alle drie stoven op Ingmar af. Hij zei knorrig „Neen!", bleef stijf in zyn boek zien en las voort.

„Ja, 't geeft niet, of je hem wat vraagt," zei Gertrud op zulk een wonderlijken toon, dat hij niet laten kon op te zien en haar aan te kijken, 't Was dan een wonder, zoo mooi als Gertrud was na den dans. Maar haar mond lachte spottend, en haar oogen fonkelden, toen ze zich van hem afwendde, 't Was duidelijk te zien hoe diep ze hem verachtte, zooals hij daar zat, leelijk en knorrig, en zonder slag om jong te zijn. Ingmar kon niet anders dan oogenblikkelijk toegeven. Er was niets anders aan te doen.

Een paar avonden later zaten Gertrud en haar moeder in de keuken te werken. Opeens merkte Gertrud, dat haar moeder onrustig begon te worden. Zij hield haar spinnewiel stil en luisterde bij elk woord, dat ze sprak:

„Ik begrijp niet wat dat is," zei ze. „Hoor je niets, Gertrud?"

„Ja," zei Gertrud, „daar is iemand boven in de school."

„Wie kan daar wezen om dezen tijd? En hoor eens wat een geritsel en gestommel, van den eenen hoek naar den anderen."

Er rammelde en ritselde en stootte en draaide iets rond in de leege schoolkamer; Gertrud en Moeder Stina werden er akelig van.

„Daar moet toch iemand boven zijn," zei Gertrud.

„Daar kan niemand wezen, en ik zal je zeggen, dat 't hier eiken avond zoo is toegegaan, nadat jelui gedanst hebt."

Gertrud begreep, dat haar moeder meende, dat het boven spookte, omdat er gedanst was. En als moeder Stina dat ging gelooven, was het uit met alle dansen.

„Nu ga ik zien wat er daar boven is!" zei Gertrud. Maar Moeder Stina greep haar bij de rokken.

„Ik durf je niet te laten gaan."

„Ach ja, Moeder! 't Is toch 't beste te weten wat er is." „Dan gaan we ten minste samen."

Zij slopen heel stil de trap op. De deur durfden ze niet opendoen, maar Moeder Stina bukte zich en keek door 't sleutelgat. Ze bleef daar lang staan; eens was 't alsof ze lachte. „Wat is er, Moeder?" vroeg Gertrud. „Kijk zelf, maar wees heel stil."

Gertrud bukte en keek naar binnen. De tafels en banken, die anders de heele kamer vulden waren in een hoek bij elkaar geschoven. Het stoof verschrikkelijk, en midden in die stof vloog

69

Sluiten