Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hebt, Ingmar," zei ze. „Je wilt toch niet sterven, juist nu je beroemd worden zult."

Ze hoorde Ingmar hoonend lachen onder 't voortgaan. Hij wendde zijn bleek vertrokken gezicht naar haar toe: „Ga nu naar huis, Karin. Ik weet toch wel wien je 't liefst helpt."

Zijn gang werd al meer wankelend, nu lieten zijn voetstappen één samenhangend bloedspoor achter.

Al dat stroomend bloed maakte Karin radeloos, 't Was haar, alsof haar groote liefde voor Ingmar met nieuwe kracht opbloeide, alsof die gevoed werd door dat roode, bloedige spoor. En nu was ze ook trotsch op Ingmar. Ze vond hem nu een edele loot op den ouden stam.

„Ingmar," zei Karin, „mij dunkt, je bent niet verantwoord voor God en menschen, als je zoo je leven vergooit. En dit moet je weten, als ik wat doen kan om je lust tot leven te geven, dan hoef je 't mij maar te zeggen."

Ingmar bleef staan. Hij hield zich aan een boomstam vast om niet te vallen. Ze hoorde hem weer wantrouwend lachen. Toen zei hij:

„Zou je Hellgum terug willen zenden naar Amerika?"

Karin stond stil naar den bloedplas te kijken, die zich om Ingmars linkervoet vormde. Ze trachtte zich duidelijk te maken, wat haar broeder van haar eischte. 't Zou zeker beteekenen dat ze uit den hemelschen lusthof, waar zij den heelen winter geleefd had, weer terug zou moeten naar de arme, ellendige, zondige wereld, die zij verlaten had.

Ingmar keerde zich geheel naar haar toe. Zijn gezicht was geelbleek, het vel zat strak om de beenderen aan de slapen en den neus, als bij een doode. Maar de groote onderlip stond sterker vooruit dan ooit en de strakke trek om den mond was heel scherp, 't Was niet te verwachten, dat hij zijn eisch zou intrekken.

„Ik geloof niet, dat Hellgum en ik samen hier in de gemeente zouden kunnen leven," zei Ingmar, „maar ik zie wel, dat ik voor hem wijken moet."

„Neen," zei Karin snel, „als ik je maar mag oppassen, zoodat je in 't leven blijft, dan beloof ik je te zorgen, dat Hellgum heengaat." \

„God kan ons wel een anderen helper zenden," dacht Karin, terwijl zij dit zei, „maar ik zie nu geen anderen uitweg dan Ingmar toe te geven."

Ingmar werd verbonden en verzorgd. De wond was niet gevaarlijk; hy moest alleen eenige dagen volkomen rust houden. Hij

112

Sluiten