Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kajuitsjongen zat in zijn hemd in een hoek te schreien, en riep, dat hij sterven moest.

Den kapitein zag zij hoog op de commandobrug, en ze hoorde hem zijn bevelen geven. „Stop de machine. Zet de booten uit."

Langs de roetzwarte trappen, die naar de machinekamers leidden, kwamen de stokers en machinisten naar boven vliegen, en riepen, dat het water bijna in de oven kwam.

Nog maar een oogenblik had Miss Höggs op het dek gestaan, toen het al vol menschen was. De passagiers derde en yierde klasse stormden allen naar de booten, en riepen elkaar toe zich te haasten, anders zouden alleen de passagiers eerste en tweede klasse gered worden, maar toen de verwarring steeds toenam, zoodat Miss Höggs begreep, dat er werkelijk gevaar was, sloop ze naar 't wandeldek, boven de eetzaal, waar een paar booten hingen buiten de verschansing.

Hier vond ze geen mensch, en zonder dat iemand het merkte, klom Miss Höggs in een van de booten, die aan blokken en lijnen boven den duizelingwekkenden afgrond hingen. Zoodra ze daar zat, wenschte ze zich geluk met haar wijsheid en onverschrokkenheid. Dat kwam er nu van, dat ze een rustig en helder hoofd

^Als de boot eenmaal in zee was neergelaten, zou 't heel moeilijk zijn er een plaats in te krijgen. Dan zou ieder er in willen, en 't zou verschrikkelijk worden bij de waterpoort en op den valreep. Ze wenschte zichzelve geluk met den inval, vast vooruit in de boot plaats te nemen.

De boot van Miss Höggs hing ver naar achteren, maar als ze over den kant keek, kon ze de valreep zien.

Ze zag hoe een boot bemand werd en voor de trap gebracht, en dat de menschen erin gingen. Maar opeens hoorde ze een vreesdij ken schreeuw. Er was iemand, die in den angst verkeerd stapte en in 't water viel. Dat moest de anderen verschrikt hebben, want luide kreten klonken van 't vaartuig, en de passagiers drongen woest door de waterpoort, en stootten elkaar en vochten op de trap. Velen vielen in zee onder dien strijd en anderen, die zagen dat het onmogelijk was de trap op te komen, sprongen in 't water om zwemmend de boot te bereiken. Maar toen roeide de boot weg. Ze was al heel zwaar geladen, en zij die er in zaten, trokken hun messen om de vingers af te snijden van hen, die nog beproefden er in te klimmen.

Miss Höggs zat daar boven en zag hoe de eene boot na de andere bij de trap gebracht werd. Ze zag hoe de booten kantelden onder den last van menschen, die er in sprongen.

De booten naast haar werden neergelaten. Maar toevallig raakte niemand aan de boot, waarin zij zat.

120

Sluiten