Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nog, toen alle anderen al op het dek waren, en den strijd om de booten begonnen.

Maar ze werden wakker toen de schroef, die den heelen nacht vlak onder hen geraasd had, plotseling stilhield. De man trok haastig een paar stukken kleeren aan en vloog naar buiten om te zien wat er te doen was.

Een oogenblik later kwam hij terug. Hij sloot de deur van de hut, eer hij sprak. JaS

,,'t Schip zinkt," zei hij toen.

Hij ging zitten en toen zijn vrouw naar buiten wilde snellen, smeekte hij haar bij hem te blijven.

„Alle booten zijn al weg," zei hij, „de meeste menschen zijn verdronken, en zij die nog aan boord zijn, vechten op 't dek op leven en dood om planken en reddingsgordels."

Op een trap had hij moeten heenstappen over 't lijk van een vertrapte vrouw. Van alle kanten had hij doodskreten gehoord.

„Er is geen redding meer," zei hij. „Ga niet naar boven. Laat ons samen sterven."

Zijn vrouw vond, dat hij gelijk had en ging stil naast hem zitten.

„Je wilt toch zeker al die vechtende menschen niet zien," zei de man. „Wij moeten sterven, laat ons het stil en rustig doen."

Ze voelde, dat het niet te veel was, dat ze die korte oogenblikken, die ze nog te leven had, bij hem bleef. Ze was immers voornemens geweest hem heel haar leven te geven, van haar jeugd af tot haar ouderdom toe.

„Ik had me voorgesteld, dat je, als we jaren getrouwd zouden zijn, aan mijn sterfbed zitten zoudt en ik zou je danken voor een lang en gelukkig leven," — zei hij weer.

Op 't zelfde oogenblik kwam een kleine straal water van onder de gesloten deur binnenstroomen. Dat werd haar te veel.

In wanhoop hief ze de armen op.

„Ik kan niet," riep ze uit. „Laat me gaan! Ik kan hier niet opgesloten zitten en op den dood wachten. Ik heb je lief — maar dit kan ik niet."

Ze vloog naar buiten, juist toen 't schip begon te wankelen en opzij viel, vóór het zonk.

De jonge Mrs. Gordon lag in 't water, de stoomboot was gezonken, haar kinderen waren verdronken. Zelf was ze diep, ónder in zee geweest.

Nu was ze weer boven gekomen, maar ze wist, dat ze straks opnieuw zou zinken en dan zou het haar dood zijn. Ze dacht niet meer aan man en kinderen, of aan iets anders

123

Sluiten