Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Was dit het mijne niet?" „Neen, dit was van onze familie."

Ljung Björn antwoordde niet, maar bleef zwijgend zitten. Hij wist, dat zijn broer op dien steen was gaan zitten, om woorden van vrede te spreken. Hij was niet bang voor wat Per zeggen zou.

„Ik heb de hoeve teruggekocht," zei zijn broeder nu.

Ljung Björn ging een schok door de leden. „Kon je niet verdragen, dat hij uit de familie zou gaan?"

„Ik ben niet rijk genoeg, om het alleen daarom te doen," was het antwoord.

Björn zag hem vragend aan.

„Ik deed het, opdat je hier iets zoudt hebben, als je terugkwam." Ljung Björn voelde de tranen in de keel en begon te snikken. „En opdat je kinderen wat zouden hebben, als ze terugkwamen." Björn sloeg den arm om den hals van zijn broeder. „En voor mijn lieve schoonzuster," zei Per. ,,'t Zal haar goeddoen te weten, dat hier een tehuis voor haar klaar staat en op haar wacht, 't Oude tehuis zal altijd openstaan voor ieder van jelui, die terugkomt."

„Per," zei Björn, „ga jij op den wagen zitten en reis naar Jeruzalem, dan blijf ik thuis. Je bent meer waard naar het heilige land te reizen, dan ik."

„Ach neen," antwoordde Per en glimlachte. „Ik weet wel hoe je 't meent, maar ik pas het beste hier thuis."

„Ik geloof, dat jij in den hemel past," zei Björn. Hij leunde zijn hoofd tegen den schouder van zijn broeder. „Nu moet je me alles vergeven," zei hij.

Ze stonden op en drukten elkaar de hand ten afscheid.

„Nu heeft er niemand tegen den steen geklopt," zei Per.

,,'t Was toch wonderlijk, dat je hier ging zitten," zei Björn.

„Wij hadden moeite vrede te houden in den laatsten tijd, als we elkaar ontmoetten."

„Dacht je, dat ik vandaag in een stemming was om te twisten?"

„Neen, maar ik was bang om boos te worden, omdat ik je missen moet."

Ze gingen naar den grooten weg en Per greep met kracht de hand van Ljung Björns vrouw.

„Ik heb de Ljunghoeve gekocht," zei hij. „Ik zeg je dat, opdat je weten zou, dat je terug kunt komen, wanneer je maar wilt."

Op dezelfde manier nam hij de hand van hun oudste kind: „Onthoud goed, dat je een hoeve en land hier thuis hebt, als je weer terug wilt komen."

Hij ging van 't eene kind naar 't andere, tot hij bij kleinen Erik kwam, die pas twee jaar oud was, en niet kon begrijpen wat hij bedoelde.

178

Sluiten