Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Mrs. Gordon voelde geen vrees, toen deze gedachten by haar opkwamen. Integendeel, ze vervulden haar met een blij gevoel van wachten op iets moois. Sedert den nacht, dat zy schipbreuk had geleden op de „Univers", en Gods stem had hooren spreken was het haar nu en dan gebeurd, dat ze bericht had ontvangen uit een andere wereld. Zij begon te gelooven, dat iets dergelyks haar nu wachtte 't Was alsof haar hersens zich uitzetten; haar gedachten bewogen zich zeldzaam vlug en klaar - haar zintuigen werden verscherpt. Ze voelde, dat de nacht niet stil was, maar vol van stemmen en wonderlijke geluiden. .

Eer zij zich rekenschap kon geven van de verandering, die met haar plaats had, hoorde ze een geweldig bruisende stem die uit een heel oude en gebrekkige keel scheen te komen en^ die: deze woorden sprak: „Voorwaar, ik kan fier myn schedel uit het stof heffen! Niemand is mijns gelijke in macht en eer en heiligheid.

Nauwelijks waren dezen woorden uitgesproken, of een sterke slag klonk uit de reusachtige klok van de kerk op het heilige graf. 't Was maar één enkele slag, maar die klonk fier en kloek als een tegenspraak. t a a^a

De eerste stem ging voort: „Was ik het niet, die de stad deed ontstaan in de woestijn, en haar bewaarde tot op dezen dag? Was ik het niet, die de wereld met godsvrucht vervulde? Was ik het niet, die den loop van den wereldstroom stuitte in zyn vaart en hem in een nieuwe richting stuurde?"

Mrs. Gordon begon om zich heen te zien. De stem kwam uit t oosten, van die zijde der stad, waar eens de tempel van Salomo stond en waar nu de moskee van Omar zich tegen den grauwgroenen nachthemel afteekende. Zou 't een van de gebedenroepers van de moskee zijn, die op deze wijze haar lof in den stillen nacht verkondigde? .. ,„,

Hoor'" ging de stem van de oude tempelplaats voort, „ik denk aan deze plaats, nog vóór hier op den berg een stad gebouwd was. Ik herinner me haar als een zwaren, ontoegankelyken bergrug. In 't begin was het één samenhangende rots, maar door al het water dat er van de schepping der wereld af overheen gestroomd is, was zij gebroken en versplinterd in een oneindig aantal afzonder-

hjSommfgenvan die toppen hadden zacht glooiende zijden, andere waren zoo smal en afgestompt, dat ze bijna tot niets anders konden dienen, dan tot bruggen tusschen de ongelijke hoogten.

Toen de diepe stem deze beschrijving gegeven had, klonken weer enkele korte klokslagen van den kant, waar de koepel zich op het heilige graf verhief. Mrs. Gordon, die nu aan de geluiden van den nacht gewend was, begon te voelen, dat ook dit een stem was, die verstaanbare woorden sprak. Ze meende te verstaan hoe die

190

Sluiten