Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Christenen me plachten te bezoeken, om de herinnering te verlevendigen aan de groote gebeurtenissen, die in de nabijheid van Golgotha plaats hadden."

„Ja," antwoordde de moskee, „dat is waar. Maar ik ben er bijna zeker van, dat'de Christenen u uit het oog verloren tusschen de nieuwgebouwde straten en huizenrijen, toen de stad vergroot werd, en Herodes Antipas een nieuwen ringmuur bouwde."

„Zij verloren mij niet uit het oog," antwoordde het heilige graf. „Zij vereenigden zich altoos meer om Golgotha, zelfs toen 't beleg van Jeruzalem begon, en zij de stad verlieten."

Hierop antwoordde de heilige rots geen enkel woord. Ze scheen geheel overweldigd door de droevige herinneringen, die in haar werden opgewekt.

„Uw tempel werd geheel omvergeworpen," riep de kerk. „De plaats waar het heiligdom gestaan had, werd geheel met puin bedekt, en de keizers van Rome bevalen, dat deze puinhopen niet mochten worden opgeruimd. Zeshónderd jaar laagt ge, o rots, onder asch en puin bedolven."

„Wat zijn zeshonderd jaar voor mij?" antwoordde de rots fier. „Niemand kan toch betwijfelen of ik nog op mijn plaats sta, maar over u wordt voortdurend getwist."

„Hoe kan men over mij twisten, die door een goddelijk wonder teruggevonden werd?" sprak de kerk met blijden ootmoed, ,,'t Was toen keizerin Helena, die een Christin en een heilige was, in den droom van God bevel kreeg, naar het heilige land te gaan, en heiligdommen te stichten op de plaatsen zoo vol herinneringen.

Ach! ik herinner mij den tijd, toen de keizerin naar Jeruzalem kwam. Ik herinner me haar gevolg van vromen en wijzen. Ik weet nog, hoe ze in het eerst tevergeefs zochten naar de ligging van het heilige graf.

Maar in dien tijd verhief zich bijna midden in de stad een Venustempel, en de keizerin vernam, dat die door Hadrianus was opgericht op een plaats, die de Christenen algemeen voor heilig hielden. Zij liet den tempel afbreken, en nu zag men, dat die op Golgotha gebouwd geworden was. Geheel onbeschadigd en op die wijze voor de nakomelingen bewaard, vond men onder den tempelgrond het heilige graf en Golgotha's rots-grot met het graf van Melchizedek terug, en de spleet in den berg, waaruit, zooals men beweerde, nog bloed druppelde. Men vond den steen terug, die bij 't balsemen gebruikt werd ..." Nu was het de moskee, die lang en hoonend lachte. „Maar hoor nu naar het laatste en gewichtigste bewijs," ging de kerk voort, zonder zich te laten storen. „De keizerin wenschte niets vuriger dan het heilige kruis weer te vinden, maar dat was verdwenen. Na lang, vergeefsch zoeken, kwam een oude wijze

199

Sluiten