Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan 't vreemde klimaat en de ziekten, die hem zouden teisteren. Hij dacht aan de harde plichten, die zij zichzelf hadden opgelegd en die tweedracht en ondergang zouden brengen. Hij voelde zich doodmoe.

„Evenmin als we den grond in dit land kunnen bebouwen en 't water hier drinken, evenmin kunnen we hier voortleven."

Hij sleepte zich al langzamer voort. Hij was geheel uitgeput en machteloos.

De kolonisten zaten al aan hun avondmaaltijd, toen er zacht aan de poort gebeld werd.

Toen de deur openging, zat Tims Halfvor op 't veld buiten. Hij was bijna stervend. De lijkkist van zijn dochtertje stond naast hem. Hij zat bloemen uit een grooten bouquet verwelkte anemonen te breken en strooide ze over de kist.

't Was Ljung Björn, die hem was komen opendoen. Hij meende te merken, dat Halfvor iets zei, en boog zich neer om het te hooren.

Halfvor begon meermalen opnieuw voor hij een hoorbaar woord kon uitbrengen.

„Zij hebben onze dooden uit het graf gehaald," zei hij. „Zij liggen onder den open hemel. Gehenna. Jelui moet ze nog vannacht gaan halen."

„Wat zeg je?" vroeg Björn. Hij begreep in 't geheel niet, wat Halfvor bedoelde.

De stervende stond met een laatste krachtsinspanning op: „Zij hebben onze dooden uit hun graven gegooid, Björn. Vannacht nog moet jullie naar Gehenna gaan, met alle man om ze te halen."

Toen hij dat gezegd had, zonk hij weer ineen en zat steunend op 't veld.

„Ik heb zoo'n pijn, Björn. Er is zeker iets aan mijn hart," stootte hij er uit. „Ik was bang, dat ik sterven zou, eer ik dat gezegd had. Ik heb kleine Greta naar huis gedragen — maar ik kon de anderen niet meenemen."

Björn viel naast hem op de knieën. „Wil je niet binnenkomen, Halfvor?" vroeg hu', maar Halfvor luisterde niet naar hem.

„Beloof me, Björn, dat kleine Gretha behoorlijk begraven zal worden. Ze moet niet meenen, dat ze een slechten vader heeft."

„Ja, ja," zei Björn, „maar wil je niet probeeren binnen te komen, Halfvor?"

Halfvors hoofd zonk al dieper. „Zorg, dat ze onder groene graszoden komt te liggen," fluisterde hij. „En leg mij ook onder een groene graszode," voegde hij er eindelijk bij. .

Björn zag, dat hij heel ziek was en haastte zich hulp te halen om hem naar binnen te dragen. Toen hij terugkwam, was Halfvor al dood.

264

Sluiten